قوله تعالی : « و المؤمنون و المؤمنات بعضهم اولیاء بعض » پاکست و بزرگوار و مهربان، خداوند جهان و جهانیان، دارندهٴ همگنان، نوازنده دوستان، یار درویشان و پناه ضعیفان و یادگار بی دلان، بنگر که مؤمنان را چون نواخت و ایشانرا چه تشریف داد از کرم و لطف خود چه نمود، ایشانرا همه فراهم داشت و دوستان و برادران یکدیگر کرد و آنگه همه را بخود نزدیک کرد از آنکه این دنیا منزلی است از منازل راه و بندگان درین منزل مسافراند روی نهاده به درگاه او و مقصد ایشان نه، مگر کعبهٴ ذوالجلال. او میان ایشان برادری و دوستی افکند و الفت و اتحاد نهاد تا این منزل بدوستی یکدیگر برادر وار باز برند و بسعادت آخرت رسند. یکی فرا پیش سعد معاذ شد گفت : من ترا از بهر خدا دوست دارم. گفت : بشارت باد ترا که من از رسول خدا شنیدم که : فردا در قیامت کرسیهای نور بنهند نزدیک عرش عظیم، گروهی را که رویهاشان بروشنائی چون ماه دو هفته بود همهٴ خلق در هراس باشند و ایشان ایمن همه در بیم باشند و ایشان ساکن. گفتند : یا رسول الله آن قوم که‌اند. گفت : المتحابون فی الله. ایشان از بهر خدا در راه خدا یکدیگر را دوست باشند و در دین برادروار زندگانی کنند. و در خبر است که اهل عرصات در انجمن رستاخیز ایستاده باشند، دلها پر فزع و جانها پر حسرت و آفتاب بسر ایشان نزدیک رسیده و گرمای عظیم خلق را فرو گرفته، ناگاه ندا آید از بطنان عرش مجید که : این المتحابون فی الله؟ کجای‌اند کسانی که یکدیگر را دوست بوده‌اند برای من، تا ایشان را بسایهٴ خویش فرو آرم و در پناه خویش بدارم. و مصطفی گفته : کسانی را که برای حق با یکدیگر دوستی دارند، که در سرای سعادت از بهر ایشان عمودی بزنند از یاقوت سرخ بر سر آن عمود هفتاد هزار کوشک بود و از آنجا باهل بهشت فرو مینگرند نور ایشان بهشتیان را چنان تابد که آفتاب در دنیا تابد. بهشتیان گویند