قوله تعالی : « و اصنع الفلک باعیننا » نوح را فرمان آمد از روی شریعت بظاهر حکم که از چوب ساج کشتی ساز و درو نشین تا از طوفان برهی و از روی حقیقت بحکم تخصیص و نعت تقریب بسر وی ندا آمد که دریای نفس در پیش داری دریای مغرق مهلک در آن گردابها است پر خطر. و نهنگان جان ربای بر رصد، و ناچار بر آن عبره می باید کرد تا بساحل امن رسی، از اخلاص کشتی ساز بسه طبقه یکی خوف و دیگر رجا و سوم (١) رضا، وانگه بادبان صدق بر آن بند و بر مهبّ صبای اطلاع ما بدار. اینست که گفت : « باعیننا و وحینا » که ما خود چنانکه باید راند و آنجا که باید راند خود رانیم « هو الذی یسیّرکم فی البّر و البحر » « و حملناهم فی البّر و البحر » از روی اشارت میگوید بندهٴ من تدبیر کار خود و امن گذار و خویشتن را یکسر بمن سپار و تصرف خود دوردار تو (۲) محمول لطف مایی و محمول الکرام لایقع فان وقع وجد من یأخذ بیده. این همانست که مصطفی ص گفت : « الا فتسلکون جسراً من النّار یطاء احد کم الجمرة فیقول الجسر، یقول ربّک عزّ و جلّ اوانه » کرامتی بزرگوار است و لطفی بی نهایت که فردا ربّ العزّة بر گذرگاه صراط با بندهٴ عاصی کند، فمّرة یقف و مرّة یعثر. می افتد و می خیزد و رب العزّة داند که بنده را جز وی فریاد رس و دستگیر (٣) نیست بجلال تعزّز خود و بنعت رحمت او را فریاد رسد و دستگیری (۴) کند. در خبر می آید که رحمت الله بر بنده بیش از رحمت مادر است بر فرزند، و اگر (۵) تقدیراً فرزندی هزار بار پایش بگل فرو رود، هر بار مادر گوید بر خیز جان مادر و هر بار مادر برو مشفق تر و مهربان تر بود.

پیر طریقت گفت : الهی! تا مهر تو پیدا گشت همهٴ مهرها جفا گشت، و تا برّ تو پیدا گشت همه جفاها وفا گشت، الۤهی! ما نه ارزانی بودیم تا ما را بر گزیدی، و نه ناارزانی بودیم که بغلط گزیدی، بلکه (۶) بخود ارزانی کردی تا بر گزیدی و بپوشیدی عیب، که می دیدی .