قوله تعالی : « الله یعلم ما تَحمل کلّ اُنثی » احاط الحقّ سبحانه بالمعلومات علماً و امضی بالاکائنات حکماً فلا معلوم یعزب عن علمه و لا مخلوق یخرج عن حکمه تعالی قدره عن سمات النّقص و تقدّس و صفه عن صفات العی. – ثنائی است که الله تعالی بر خود می کند، جلّ ثناؤه و عزّ کبریاؤه، خود را خود می ستاید که وی تواند که خود را ستاید و ثناء وی است که ویرا شاید، از آب و خاک چه آید و ثناء آب و خاک تا کجا رسد و اگر چند بکوشد بسزا و قدر الله تعالی کی رسد، عقل بفرساید و وهم بگدازد و بمبادی اشراق جلال وی نرسد، او که ویرا ستاید دریا می پالاید و چراغست که در روز می افروزد، پیداست که چراغ در نور روز چه افزاید.

« الله یعلم » خداست که داناست و در دانائی یکتاست و نهانش چون آشکار است، باریک بین و نهان دان و شیرین صنع و نیک خداست، هر ذرّه‌ای از ذرائر موجودات، در زمین و در سماوات، چه آشکارا و چه نهان، چه در روز روشن، چه در شب تاریک، جنبش همه می بیند، آواز همه می شنود، اندیشهٴ همه می داند. آن کودک که اندر شکم مادر بیمار و در آن ظلمت رحم بنالد، آن نالهٴ وی می شنود و درد ویرا درمان می سازد.

گفته اند که چون آن کودک از درد بنالد، داروئی یا طعامی که شفاء وی در آن بود مادر را در دل افتد و آرزوی آن طعامش پدید آید بخورد و شفاء آن کودک در آن بود، تا در رحم مادر بود او را در حمایت و رعایت خود می دارد، بعد از آن که صد هزاران عجایب حکمت و بدایع فطرت بحکم عنایت از روی لطافت