قوله تعالی : « یمحو الله ما یشآء و یثبت » بدانک شاه راه دین حق سه چیزست : اسلام و سنّت و اخلاص. در اسلام خائف باش و در سنت راجی و در اخلاص محبّ، اسلام از خوف چاره نیست و سنّت بی رجا نیست اخلاص جز مایهٴ محبّ نیست، خائف را گویند می ترس، راجی را گویند همی جوی، محبّ را گویند همی سوز، تا هنگامی آید که خائف را خطاب این بود که لا تخف – مترس که روز ترس بسر آمد، و راجی را گویند لا تحزن – اندوه مدار که امیدت بر آمد و درخت شادی ببر آمد، و محبّ را گویند ابشر – شاد باش که شب هجر بپایان رسید و صبح وصل بر آمد . این هر یکی را در عالم روش خویش محو و اثباتست، از دل خائف ریا می سترد و یقین می نهد، بخل می سترد جود می نهد، شره می سترد قناعت می نهد، حسد می سترد شفقت می نهد، بدعت می سترد سنّت می نهد، بیم می سترد امن می نهد. از دل راجی اختیار می سترد تسلیم می نهد، تفرقت می سترد جمع می نهد، سرگردانی بنده می سترد نور سبق می نهد. از دل محبّ رسوم انسانیّت می سترد شواهد حقیقت می نهد، یمحو النّعوت الانسانیّة و یثبت النّعوت الرّبّانیّة، یمحو شواهدکم و یثبت شاهده، از شاهد بنده می کاهد و از شاهد خود می فزاید تا چنانک باوّل خود بود بآخر هم خود باشد.

پیر طریقت ازیجا گفت : الهی جلال عزّت تو جای اشارت نگذاشت، محو و اثبات تو راه اضافت بر داشت، تا کم گشت هرچه رهی در دست داشت، الهی زانِ تو می فزود و زانِ رهی می کاست تا آخر همان ماند که اوّل بود راست.