قوله تعالی : « و اوحی ربک الی النحل » قال ابو بکر الوراق : النحلة لما اتبعت الامر و سلکت سبلها حتی ما امرت جعل لعابها شفاء للناس، کذلک المؤمن اذا اتبع الامر و حفظ السر و اقبل علی ربه جعل رؤیته و کلامه و مجالسته شفاء للخلق فمن نظر الیه اعتبر و من سمع کلامه اتعظ و من جالسه سعد ــ زنبور عسل جا نوریست احکام شریعت (۱) بر وی روان نه و سزای خطاب و تکلیف نه و آراستهٴ عقل و تمییز نه، اما از روی الهام و تسخیر بوی فرمانی رسید منقاد فرمان گشت، طاعت دار و فرمان بردار، متواضع وار پیش آمد تا رب العالمین لعاب وی شفاء خلق ساخت . بندهٴ مؤمن را در این اشارتی و بشارتیست، اشارتی پیدا و بشارتی بسزا، می گوید مؤمن که اتباع فرمان کند و سر خود از مواضع نهی بپرهیزد و دل را با مشاهدهٴ حق پردازد و بتواضع پیش فرمان باز شده و نظر حق پیش چشم خویش داشته و باطن خود را از ملاحظت اغیار پاک کرده، رب العالمیم این چنین بنده را سبب نجات و سعادت خلق گرداند، دیدار وی شفاء دردمندان و سخن وی پند مؤمنان و مجالست وی زیادت درجهٴ عابدان. اینست که مصطفی (ص) گفت : « الانبیاء قادة و الفقهاء سادة و مجالستهم زیادة » و قال (ص) : مثل المؤمن مثل النحلة تأکل طیبا و تضع طیبا.

قال بعض العلماء یشبه عمل المؤمن عمل النحل من وجوه : احدها ان النحل یتنزه عن الانجاس و القذرات کذلک المؤمن یتورع عن المعاصی و الحرام. الثانی ان جمیع الطیر اذا جن علیها اللیل تأوی الی او کارها و تستریح بالنوم عن السعی و النحل یعمل باللیل اکثر مما یعمل بالنهار، کذلک الناس اذا جن علیهم اللیل