قوله تعالی : « و لا تقف ما لیس لک به علم » الآیة... در این آیت هم موعظت است هم تذکرت هم تهدید، موعظهٴ بلیغ و تذکرت بسزا و تهدید تمام، پند میدهد تا بنده از کار دین غافل نماند، در یاد میدهد تا بنده حق را فراموش نکند، بیم می نماید تا بنده دلیر نشود، می گوید آدمی زبان گوشدار (۱) آنچ ندانی مگوی، سمع گوشدار بشنیدن باطل مشغول مکن، دیده گوشدار بناشایست منگر، بدل هشیار باش اندیشهٴ فاسد مکن که فردا ترا از آن همه خواهند پرسید، زبانرا شاهراه ذکر حق گردان تا بفلاح و پیروزی رسی که میگوید جل جلاله : « و اذکروا الله کثیرا لعلکم تفلحون »، گوش را بر سماع کلام حق دار تا از رحمت بهره یابی که می گوید : « فاستمعوا له و انصتوا لعلکم ترحمون »، چشم را بر نظر عبرت گمار تا بر خوردار باشی : « فانظر الی آثار رحمة الله »، دلرا با مهر او پرداز و غیر او فرو گذار : « قل الله ثم ذرهم ».

بو سعید خراز گفت : من استقرت المعرفة فی قلبه لا یبصر فی الدارین سواه و لا یسمع الا منه و لا یشتغل الا به ــ هر آن دل که معرفت درو جای گرفت اندیشهٴ هر دو سرای ازو بر خاست، بهرچه نگرد حق را بیند و هرچه شنود از حق شنود، یکبارگی دل با حق پردازد و بمهر وی نازد، ازینجا آغاز کند خدمت در خلوت و مکاشفت حقیقت و استغراق در مواصلت، خدمت در خلوت از آدمیان نهان، مکاشفت حقیقت از فریشتگان نهان، استغراق در مواصلت از