قوله تع : « اذ قال له ربه اسلم .. » الآیة .. ـ چون خلیل در روش آمد از حضرت عزت فرمان آمد که ـ یا ابرهیم هرکه ما را خواهد جمله باید که ما را بود، تا شطبهٴ از مرادات بشری و معارضات نفسی با تو مانده‌است از رنج کوشش بآسایش کشش نرسی، المکاتب عبد مابقی علیه درهم .

خلیل گفت ـ خدوندا ابرهیم را نه تدبیر مانده‌است نه اختیار، اینک آمدم بقدم افتقار، برحالت انکسار، تا چی فرمائی! « اسلمت » خود را بیوکندم و کار خود بتو سپردم، و بهمگی بتو بازگشتم. فرمان درآمد که ـ یا ابرهیم دعوئی بس شگرف است، و هر دعوی را معنی باید و هر حقی را حقیقتی باید، اکنون امتحان را پای دار! او را امتحان کردند ـ بغیر خویش و جزء خویش و کل خویش : ـ امتحان بغیر او آن بود که مال داشت فراوان، گفته‌اند هفتصدهزار سر گوسپند داشت بهفت هزار گله با هر گلهٴ سگی که قلاده های زرین در گردن داشت، او را فرمودند که دل از همه بردار و در راه خدا خرج کن خلیل همه را درباخت، وهیچیز خود را نگذاشت. در آثار بیارند که فریشتگان گفتند بارخدایا! تا این ندا در عالم ملکوت دادهٴ که « واتخذ الله ابرهیم خلیلا » جانهای ما