قوله : « انّه من یات ربه مجرماً فنّ له جهنم لا یموت فیها ولا یحیی و من یأته مؤمنا قد عمل الصالحات فاولئك لهم الدرجات العلی » برذوق ارباب معرفت و جوانمردان طریقت این دو آیت اشارت بدو گروه است : گروهی كه صفت انتقام در گاه عزت ذی الجلال بایشان روی نماید تابحكم قهر پرده تجمل از روی كار ایشان بردارند و نقاب حشمت ازروی جاه ایشان فرو گشایند و رقم مهجوری برحاشیهٴ وقت ایشان كشند وقبلهٴ رد همه عالم گردانند، گهی در چنك قبض اسیر تحیر گشته، گهی از بیم قهر عین فزع شده، نه نواختی كه دلرا زندگی دهد، نه زهری كه نفس باو كشته شود، « لا یموت فیها ولا یحیی » نه روی آنكه باز گردد، نه زهرهٴ آن كه فراپیش شود، بزبان بیچارگی ازسر درماندگی گوید :

باز گروهیند كه تجلی نظر جمال لطف حق بدلهای ایشان پیوسته، نواختهای ایشان یكی امروز یكی فردا، امروز بر بساط انبساط، درروضه انس و ناز آرام گرفته و ازش اب خانهٴ محبّت هر ساعتی و لحظه ای جامهای مالامال از بهر ایشان روان كرده، و فردا در جنات مأوی و درجات علی صدرهٴ بقای ابد وحلّهٴ ملك سرمد پوشیده، برمتكای اقبال د ـ مشاهدهٴ ملك ذوالجلال نشانده، كاسات وصال متواتر، وخلعت افصال متوالی هر دمی نواختی و قبولی، هر لحظه فتو حی و وصولی، اینست كه رب العالمین جل جلاله گفت : « خالدین فیها و ذلك جزاء من تزكی » امّا نشان استقبال این دولت و آثار یافت این رتبت و منزلت آنست كه بنده حجاب غفلت از راه خود بردارد و دلمن