قوله : « و من اعرض عن ذكری فان له معیشة ضنكا » الایة. قال جعفر الصادق (ع) فی هذه الایة : لوعر فونی مااعر ضواعنی و من اعرض عنی رددته الی الاقبال علی ما یلیق به من الاجناس و الالوان. هر كه او را شناسد در همه حال او را یاد كند وزهمه یادها جزیاد او اعراض كند، هر كه او را داند پیوسته ذاكراو بود و براداء فرایض و نوافل مواظب بود، و قدم خود را بگذارد، حقوق او مطالب بود، و هر كه در همه عمریك طرفةالعین روی از ذكر حق بگرداند و بذكر خلق آرد مخدره معرفت روی از وی بپوشد كه هر گزازآن جمال بهره نیابد. هذالمن اعرض عن ذكره فی جمیع عمره طرفة عین فكیف حال من لم یقبل علی ذكر الحق فی جمیع عمره طرفة عین. خطاب آمد از جبار كاینات با آن مهتر عالم نقطهٴ دایرهٴ حادثات كه : ای سید من نپسندم كه در دو كون اعتماد تو جز برما بود یا برزبان تو جز ذكر ما ودر دل تو جز مهر ما بود، همه را برتو بیرون آریم و همه را خصمان تو كنیم تا در دو كون جزازمات یاد نیاید، اول خویشان و تبار و نزدیكان وی رابر وی بیرون آورد تا چون از نزدیكان جفا بیند بر دوران خوددل ننهد، میخواست جل جلاله تاروی دل از خلق بگرداند