قوله : بسم الله الرّحمن الرّحیم »، استنارت الارواح بذكر الحبیب و انشقت الاكباد بشوق الحبیب، فلاراحة للحبیب بدون الحبیب، ولا سكون للحبیب الی غیر الحبیب، حتی یصل الی الحبیب :

نام خداوند كریم مهربان، پناه درویشان وذخیرهٴ مفلسان، همراه بازپس ماندگان وقرّة العین محباّن، سور دل دوستان، و سرور نزدیكان. خداوندی كه آئین بهشت در آئین دوستی او كجا پدید آید، نعیم دو گیتی در تجلی لطف او چه نماید، كریمی كه ناپاكی ناپاكان او را ضجر نكند، جوادی كه الحاح سائلان او راه بستوه نیاورد، مهربانی كه ببد كرد رهی بخشیده وانستاند، آمرزگاری كه بجرم امروزینه از عفودیگینه (۱) واپس نیاید نیك عهدی كه ببد عهدی بنده از گفته پشمان نشود، لطفی كه ناشایسته بفضل خود شایسته كند، كریمی كه رهی را از جنایت می شوید و پاك بیرون آرد، قرینی كه دوستان را پیش از خاطر ایشان ببر حاضر آید، عظیم پادشاهی، نیك خداوندی، مهر پیوندی، معیوب پسندی، راحت نمائی، دل گشائی، سرّآرائی، مهر افزائی. آن عزیزی در مناجات خویش گوید : الهی سمع العابدون عظمتك فخشعوا، وسمع الجبابرة سلطانك فخضعوا، وسمع المذنبون رحمتك فطمعوا، خداوندا عابدان وصف بزرگواری تو شنودند گردنها بسته كردند، سلطانان وصف