قوله : « الم تر انّ اﷲ یسجد له من فی اسّموات و من فی الارض » الآیة ... بدانكه هرچه در هفت آسمان و هفت زمین است حیونات و جمادات همه آنند كه خدایرا جلّ جلاله میخوانند و او را سجود میكنند، و به بی عیبی گواهی می دهند، وبپا كی یاد می كنند، امّا بعضی آنست كه آدمی بعقل خود فرا دریافت آن می رسد و از ادراك آن عاجز نه و بردانش وی پوشیده نه، سجود فریشتگان در آسمان ومؤمنان در زمین از آن نمط است، ذلك قوله : « یسجدله من فی الّسموات و من فی الارض »، امّا بعضی آنست كه عقل آنرا رد می كند و دل درآن می شورد ودین آنرا می پذیرد و الله تعالی بدرستی آن گواهی می دهد، سجود آفتاب و ماه و ستارگان و درختان و جنبندگان از این بابست، رب العزه آنرا در قرآن یاد كرد و مؤمنانرا با قرار و تسلیم فرمود كه : « وامر نا لنسلم لرّب العالمین »، هر كه الله تعالی بوی نیكوئی خواست و دل روشن داد و توفیق رفیق كرد كه آنچه كه در خرد محال است الله تعالی بر آن قادر بر كمال است معقول و نامهقول را مقدّر است و مقتدر، فاطر و مدبرّ، نه باوّل عاجز نه بآخر، از كیف باطن است و بقدرت ظاهر. ای جوانمرد حیلت در رزق محنت بار آورد و تكلّف در دین حیرت بر دهد، نه رزق بدست ماست نه دین بخرد ما، هردو را گردن باید نهادن و كار با خداوندگار سپردن، آنجا كه گفت : « جداراً یرید ان ینقض » دیوار را ارادت در خود معلوم نگشت، وخالق بآنچه گفت راستگوی و استوار است و آنجا كه گفت : « ثیاب من نار » از آتش پیراهن بریده در عقل معلوم نگشت و خالق استوار، « انّها شجرة تخرج فی اصل الجحیم ». در آتش درخت آتشین رسته می بالد و بر میدهد، در عقل معلوم نگشت، و خالق استوار، « قالتاثینا طائعین » از زمین و آسمان