قوله تعالی : « الم تر ان الله یزجی سحابا » الآیه.. یزجی سحاب عطفه ثم یمطر غیث جوده علی اولیائه بلطفه، ویطوی بساط الحشمة عن ساحات قربه و یضرب قباب الهیبة بمشاهد كشفه وینشر علیهم ازهار انسه ثم یتجلی لهم بحقائق قدسه ویسقیهم بیده شراب حبه وبعد ما محاهم عن اوصافهم اصحاهم لا بهم ولكن بنفسه، فالعبارات عن ذلك خرس والاشارات دونها طمس. بر ذوق جوانمردان طریقت سحاب سحاب عطف است و باران باران بر كه بلطف خود بر اسرار دوستان می بارد، از تربت وفا ریحان صفا بردمیده، آفتاب لطف از لی بران تافته، در روضهٴ قدس گل انس بشكفیده از افق تجلی باد شادی و زیده، رهی را از دست آب و خاك بر بوده. تأخیر و درنك از پای لطف بر خاسته نسیم ازلیت از جانب قربت دمیده.

پیر طریقت گفت : الهی توآنی كه نور تجلی بر دلهای دوستان تابان كردی چشمه های مهر در سرهای ایشان روان كردی، وآن دلها را آینهٴ خود و محل صفا كردی، تو دران پیدا و به پیدائی خود دران دو گیتی ناپیدا كردی، ای نور دیدهٴ آشنایان و سور دل دوستان و سر و رجان نزدیكان همه تو بودی و توئی، نه دوری تا جویند، نه غایی تا پرسند، نه ترا جز بتو یاوند، والله لولا الله ما اهتدنیا، آبی و خاكی را چه زهرهٴ آن بود كه حدیث قدم كند اگرنه عنایب و ارادت قدیم بود، اگرنه او بكرم و فضل خود این مشتی خاك را بدر گاه قدم خود دعوت كردی و بساط انبساط در سرای هدایت بسط كردی والا این سیه گلیم وجود را و این ذرهٴ خاك ناپاك را كی زهرهٴ آن بودی كه قدم بر حاشیهٴ بساط ملوك نهادی سزای خاك آنست كه پیوسته منشور عجز خود می خواند و پردهٴ بی نوائی خود میزند كه :