« بسم‌الله الرحمن الرحیم » بسم‌الله الخالق البارئ المصور، بسم‌الله الواحد الفاطر المدبر، بسم‌الله القادر القاهر المقتدر . السلام المؤمن المهیمن العزیز الجبار المتکبر. فسبحان من ردد العبد فی هذه الایة بین صحو و محو، کاشفه بنعت الالهیة فاشهده جلاله، ثم کاشفه بنعت الرحمة فاشهده جماله. نام خداوندی مقدر و مقتدر، فاطر و مدبر، خالق و مصور، اولست و آخر، باطن است و ظاهر، نه باول عاجز و نه بآخر، از کیف باطن است و بقدرت ظاهر. خداوندی که دلها بیاسود بسماع نام او، سرها بیفروخت بیافت نشان او، جانها آرام گرفت بشهود جلال او و جمال او. خداوندی که هر که با او ﭘیوست از دیگران ببرید، هر که قرب او طلبید چه گویم که از محنتها و بلیتها چه دید. شعر :

ای جلالی، که هر که بحضرت تو روی نهاد عالمیان خاك قدم او توتیای حدقهٴ حقیقت خود ساختند. ای عزیزی، که هر که بدرگاه عزت تو باز آمد همه آفریدگان خود را علاقه فتراك حضرت او گردانیدند. غلام آن مشتاقم که بر سر کوی حقیقت آتشی بیفروزد. حبذا روزی که خورشید جلال تو بما نظر کند. عزیزا وقتی که مشتاقی از مشاهدهٴ جمال تو خبری دهد، جان طعمه سازم بازی را که در فضای طلب تو پروازی کند. دل نثار کنم محبی را که بر سر کوی تو آوازی دهد. غالیه گردیم مر عارضی را که از شراب شوق تو رنگی گیرد. رشک بریم بر چشمی که از درد نایافت