قوله تعالی : « واتل علیهم نباء ابراهیم » الآیة، عاتب اباه و قومه و طالبهم بالحجّة علی ماعابهم به و قال : لم تعبدون مالایسمع و لایبصر و لاینفع و لایضرّ و لایحسّ و لایشعر. ابراهیم (ع) پدر خود را و قوم خود را دید که بت می‌پرستیدند، ایشان را به پرستش بتان عتاب کرد و عیب بتان برایشان پیدا کرد وانگه حجّت و بیّنت بر آن عبادت ازیشان درخواست کرد، گفت : باری بدانید که معبود شنوا و بینا و دانا باید تا عابد را نفع و ضربکار آید (۱) . بچه می‌پرستید شما این بتان را که نمی‌شنوند نمی‌بینند و نمی‌دانند و نه بهیچ وقت هیچکس را بکار آیند. سزای معبودی الله است که شنوا و بینا و دانا است و از همه کارها آکاه است. او را چه بانگ بلند چه سرّ دل، چه روز روشن چه شب سیاه است. بت پرستان چون از ابراهیم این سخن شنیدند از جواب درماندند دست در تقلید پدران زدند گفتند : ما میدانیم که درین بتان نفع و ضرّ نیست امّا پدران خود را و اسلاف خود را دیدیم که پرستیدند ما نیز پرستیدیم و بر پی ایشان رفتیم. ربّ العالمین بجواب ایشان گفت : « قل اولو جئتکم باهدی ممّا وجدتم علیه آباءکم » یا محمد ایشان را بگوی باش، و اگر من بشما آوردم راست‌تر از آن چیز