قوله : « کذّبت قوم نوحٍٍ المرسلین »، ـ « اذ قال لقومه الا تتّقون ». مضمون این آیت بیان کیفیّت دعوت است و بیان صفت داعی. هر آنکس که دعوت کند و دیگری را بر الله خواند راه وی آنست که نخست او را بتقوی فرماید چنانکه ربّ العزة گفت حکایت از پیغامبران که گفتند که : « الا تتّقون ». آنگه سخن که گوید بغایت تلطّف گوید تا سخن در ایشان گیرد و بقبول نزدیکتر بود. نه بینی که ربّ العزّة موسی و هرلان را که بر فرعون فرستاد ایشانرا بتلطّف فرمود، گفت : « فقولا له قولا لیّنا لعلّه یتذکّر او یخشی ». و مصطفی (ص) هم‌چنین فرمود که : « قل انّما اعظکم بواحدة ... » الآیة، و پیغامبران درین قصه‌ها که با امّت خویش بلطف گفتند که « الا تتّقون » نگفتند : اتّقوا الله و اتّقوا عقابه، که در آن نوعی خشونت است و