قوله تعالی : ـ « یاایها الذین آمنوا اذ کروا نعمة الله علیکم »، میفرماید : ای شما که ایمان آوردید و رسالت پیغامبر قبول کردید و سر بر خط فرمان نهادید و بوفای عهد روز میثاق باز آمدید، نعمتی که بر شما ریختم هم از روی ظاهر و هم از روی باطن حق آن بشناسید و شکر آن بگزارید هم بزبان هم بتن وهم بدل. شکر زبان آنست که پیوسته خدایرا یاد میکند و زبان خود بذکروی تر میدارد و چون نعمتی بر وی تازه میگردد الحمدلله میگوید. رسول (ص) یکی را گفت : چگونه‌ای؟ جواب داد که بخیر. رسول دیگر باره پرسید گفت : چگونه‌ای. گفت بخیر. سوم بار گفت : چگونه‌ای. گفت بخیر و الحمدلله. رسول فرمود که این می‌جستم که بگوئی الحمدلله. بزرگان دین و سلف صالحین یکدیگر را پرسیدندی تا جواب، حمد و شکر باشد و گوینده و پرسنده در ثواب شریک باشند.

شبلی را پرسیدند، شکر چیست؟ گفت : شکر آنست که در نعمت منعم را بینی نه نعمت، و شادی و فرح که نمائی بردیدار منعم نمائی نه بردیدار نعمت، آنگه این بیت بر گفت :

بنده باید که از نعمت دنیا بقدر کفایت قناعت کند و آن قدر سبب فراغت دین داند تا بعبادت و علم پردازد و طلب قرب حضرت الهیت کند، این کمال شکر بود، و نشان درستی این حال آنست که اگر نعمتی بدو رسد که او را از حق مشغول خواهد داشت، بدان اندهگن شود، چنانکه آن درویش صحابه، سعید بن زید . عمر خطاب در روزگار خلافت از مال غنیمت هزار درم بوی فرستاد، سعید چون بدید دلتنگ و اندهگن نشست، عیال ویرا گفت چرا اندهگن نشسته ای؟ گفت از رسول شنیدم که : درویشان بپانصد سال پیش از توانگران ببهشت روند، عمر خطاب مگر میخواهد که مرا