قوله تعالی : « ثم اورثنا الکتاب... » ـ خداوند عالم کرد گار مهربان نوازندهٴ بندگان جل جلاله و تقدست اسمآؤه و تعالت صفاته، امت احمد را اندرین آیت تشریف داد بهفت کرامت تشریفی تمام و تکریمی بزرگ و نواختی بی نهایت، و از فرزندان آدم هیچکس این هفت کرامت بهم نیافت مکر این امت. ازان هفت سه چیز در صدر آیت است : اول « اورثنا »، دیگر « اصطفینا »، سدیگر « عبادنا ». « اورثنا » وارثان خواند، « اصطفینا » بر گزیدگان خواند، « عبادنا » بندگان خواند ؛ میراث بران ما، برگزیدگان ما، بندگان پذیرفتگان ما. چون وارثان خواند ؛ بحقیقت میراث وانستاند، چون برگزیدگان خواند ؛ در علم وی غلط نیست رد نکند، چون پذیرفتگان خواند ؛ با عیب بنیفکند. « اورثنا » میراث دادیم، نورهدی دولت دین عز علم آئین معرفت بهآء ایمان بر کت سنت میوهٴ حکمت این همه کرا دادیم، « الذین اصطفینا » ایشانرا که بر گزیدیم چون میگزیدیم عیب می‌دیدیم،رهی را به بی نیازی خود چنانک بود بر گزیدیم ای محمد . آن روز که ما امت ترا گزیدیم فریشتگان در از عمر پرطاعت میدیدیم، آن روز در نحل ضعیف عسل نهادیم بازان با قوت میدیدیم آن روز که آن کرمک ضعیف را ابربسم دادیم ماران با هیبت میدیدیم، آنروز که آهوی دشتی را مشک دادیم شیران با صولت میدیدیم، آنروز که گاو بحری را عنبر دادیم پیلان با عظمت میدیدیم، آنروز که در صدف مروارید نهادیم نهنگان با سطوت میدیدیم، آنروز که آواز خوش بعندلیب دادیم طاووسان با زینت میدیدیم، آنروز که امت محمد را مدح و ثنا گفتیم و رقم اصطفائیت کشیدیم فرشتگان دراز عمر و مقربان پر طاعت را بر در گه خدمت میدیدیم.

از ان هفت سه رفت سه قسم دیگر آنست که « فمنهم ظالم لنفسه و منهم مقتصد و منهم سابق بالخیرات باذن الله » ـ تقسیمی لطیف و کرامتی عظیم، هرگز از جهانیان