قوله : « و وهبنا ل داود سلیمان نعم العبد انه اواب » ایــ نعم العبدلانه اواب الی اﷲ، رجاع فی جمیع الاحوال فی النعمة بالشكر و فی المحنة بالصبر. نیكو بنده‌یی كه سلیمان بود، باز گشت وی در همه حال با الله بود، در نعمت شاكر و درمحنت صابر بود، بظاهر ملك و مملكت میر اند وبباطن فقروفاقت همی راند و می پرورد، و یعجبنی فقری الیك و لم اكن لیعجبنی لولامحبتك الفقر. سلیمان روزی تمنی كرد گفت : بارخدایاجن وانس و طیور و وحوش بفرمان من كردی ؛ چه بود گر ابلیس را نیز بفرمان من كنی تا او را دربند كنم؟ گفت : ای سلیمان این تمنی مكن كه در آن مصلحت نیست، گفت : بارخدایا گر هم دو روز باشد این مراد من بده، گفت دادم. سلیمان ابلیس را در بند كرد و معاش سلیمان با آن همه ملك و مملكت از دست رنج خویش بود، هر روز زنبیلی ببافتی و بدوقرص بدادی و در مسجد با درویشی بهم بخوردی و گفتی : مسكین جالس مسكینا. آنروز كه ابلیس را در بند كرد، زنبیل ببازار فرستاد و كس نخرید كه در بازار آن روز هیچ معاملت و تجارت نبود و مردم همه بعبادت مشغول بودند، آنروز سلیمان هیچ طعامی نخورد، دیگر روز همچنان برعادت زنبیل بافت و كس نخرید، سلیمان گرسنه شد باﷲ نالید گفت : بار خدایا گرسنه‌ام و كس زنبیل نمی خرد، فرمان آمد كه ای سلیمان نمیدانی كه تو چون مهتر بازاریان در بند كنی در معاملت بر خلق فروبسته شود ، مصلحت خلق نباشد، او معمار دنیاست و مشارك خلق در اموال و اولاد، یقول الله تعالی : « و شار كهم فی الاموال والاولاد » .

قوله : « اذ عرض علیه بالعشی… » این آیت بآیت اول متصل است، یعنی : نعم العبداذ عرض علیه. سلیمان نیك بنده ایست كه در راه خدا آن همه اسبان فدا كرد و دل ازان زینت و آرایش دنیا برداشت و باعبادت اﷲ پرداخت، لاجرم رب العزة او را به ازان عوض داد، بجای اسبان باد رخا مركب او ساخت و بسبب آن اندوه كه بوی رسید بر فوت