قوله تعالی : ــ « فما اوتیتم من شییء فمتاع الحیوة الدنیا و ما عندلله خیر و ابقی ....الایة » ، مفهوم آیت آنست که : ایمان راست و توکل درست ، کسی را بود که در جملهٴ احوال اعتماد بر ضمان الله کند و نظام کار و راستی حال خود ، از عنایت و رعایت الله جوید ، نه از دنیا و متاع دنیا ، که این دنیا پلی گذشتنی است و بساطی در نوشتنی و منزلی که بنا کام می بباید گذاشت و عمر عزیز سرمایه ایکه بی مراد ، می درباید باخت. پس سزای بنده آنست که از این آلایش دنیا کرانه گیرد و روی بآرایش دین نهد ، تافردا داغ خسار ، برخسار خود نبیند و در هاویهٴ حرمان و خسران نیفتد.

و فی الخبر : من جعل الهموم هما واحدا کفاهالله کل هم ، و من تشعبت به الهموم لم یبال الله فی ای واد اهلکه. دنیا همه پراکندگی است و گسستگی ، بایستهاء گوناگون و اندیشه‌هاء رنگارنگ ، هر که این پراکندگی و این بایستهای بیهوده ، از دل بیرون کند و بدلی صافی وسینه‌ای خالی و همتی عالی روی بقبلهٴ حق نهد ، و جز درگاه او پناه خود نسازد ، رب العزة همه اندوه وی ، کفایت کند و از هرچه ترسد او را ایمن گرداند ، و راهش بخود نزدیک کند.