قوله تعالی : « و یوم یعرض الذین کفروا علی النار اذهبتم طیباتکم » ... الایة. لما و صف الله الکافرین بالتمتع بالطیبات فی الدنیا آثر النبی (ص) و اصحابه والصالحون اجتناب اللذات فی الدنیا رجاء ثواب الاخرة.

مفهوم آیت آنستکه هر که طیبات و لذات دنیا بکار دارد از ناز و نعیم آخرت باز ماند، هر که سود خود در تنعم دنیاء فانی جوید، تنعم جاودانی در سرای باقی برخود بزیان آورد.

آن مهتر عالم و سید ولد آدم ، خاتم پیغامبران و مقتدای جهانیان (ص) چون دانست که لذات و شهوات دنیا را حاصل نیست و جوینده و خواهندهٴ آن جز نادانی غافل نیست، از آن اعراض کرد و برقدر قوام اقتصار کرد و فقر و فاقت اختیار کرد.

خبر درست است از عایشه که بعد از وفات پیغامبر میگفت : لم ینم علی – السریر ولم یشبع من خبزالشعیر.

بروایتی دیگر گفت : لقد کان یأتی علینا الشهر لم نوقد فیه نارا و ما هو الا الماء والتمر، غیر انه جزی الله نساء من الانصار خیرا، کن ربما اهدین لنا شیئا من اللبن.

گفت – بودی که ما یکماه در خاندان نبوت آتش نیفر و ختی ما را معلوم جز آب و خرما نبودی، جزان نبود که زنان انصارالله جزاء ایشان بخیر کناد، گاه گاه ما را شربت شیر دادید (۱) . این نه از آن بود که برایشان حرام بود یا نعمت دنیا از ایشان دریغ بود که اهل عالم هرچه یافتند از راحت و نعمت و کرامت بطفیل ایشان یافتند، لکن مصطفی (ص) دانست که منع حظوظ نفس اصل طاعت است و اساس دین و طیبات دنیا حجاب طیبات عقبی است. و او (ص) مقتدای خلق بود، خواست تا خلق بوی اقتدا کنند و بآن راه روند و از اینجا بود که ملک زمین بروی