قوله : « و جائت سکرة الموت بالحق »، بدان ای جوانمرد که از عهد آدم تا فناء عالم کس از مرگ نرست، تو نیز نخواهی رست.

الموت کأس و کل الناس شاربه.

روزگاری که آدم را وفا نداشت ترا کی وفادارد ، عمری که بر نوح بپایان رسید با تو کی به بقا دار. اجلی که بر خلیل تاختن آورد ترا کی فرو گذارد. مرگی که بر سلیمان کمین ساخت با تو کی مسامحت کند. موکلی که جان مصطفی را تقاضا کرد باتو کی مدارا کند. اگر عمر نوح و مال قارون و ملک سلیمان و حکمت لقمان بدست آری بدر مرگ سود ندارد و با تو محابانکند. هفت هزار سال کم کسری گذشت تا آدمیان اندر این سفرند. از اصلاب بارحام میآیند و از ارحام بپشت زمین و از پشت زمین بشکم زمین میروند. همهٴ عالم گورستان است، زیر او همه حسرت، زبرا و همه حسرت. سربرآر و از آسمان بپرس که – در شکم چند نازنین داری.