قوله تعالی:« بسم الله الرّحمن الرّحیم ». ای صیقل آئینهٴ یقین، ای حلقهٴ در سرای قدم، ای کیمیای دولت کلمات، ای علم لشگر قرآن ، ای مرغیکه پروبالت از قدم، و منقار از مشیّت، مخلب از حکمت، از هواء فردا نیّت درآمده و بر شاخ قدس آشیان نهاده و صد هزار و اند هزار مرغ نبّوت بزیر آورده و در عالم احکام گذاشته که رائی (۱) ؟ تا آستانش ببوسیم! یا که باشی؟ تا از تو نشانی جوئیم. در کدام بادیه‌ای؟ تا جان‌ها در آن بادیه در طلب تو نفقت کنیم! .

« سبّح لله ما فی السمّوات وما فی الارض »بر ذوق جوانمردان طریقت ، تسبیح اینجا سباحت اسرار دوستانست در بحار اجلال حق، ایشان که در بحر نور اعظم غوص میکنند و جواهر توحید بیرون همی آرند و سلک ایمان میکشند . جوانمردانی که قدم بر بساط قرب دارند بحدّ اتّحاد رسیده و دوئی برخاسته دست اغیار از ایشان کوتاه شده و سرهاشان بر حقائق حق مطلع شده، از علائق و خلائق ببریدند تا مجاور کعبهٴ وصال گشتند . بوسائط و شرایط بگذشتند تا معتکف کوی اقبال شدند.

مردی از شبلی سؤال کرد که : ترا دیدهٴ بکا نیست؟ ــ گفت : یافلان آنچه دل ما را با جان ما افتاده از دیده پنهانست. هرچه برون قالبست بیگانهٴ راهست، تعبیه‌ای در درون باید! جوامردا اندوه او ازلی است، لکن نه باهر کسی بود. این اندوه چون بر دل عاشقی سایه افکند، در وقت رعد حالت بخر و شیدن آید، برق امید بجستن آید، باران مراد بر ساحت دل میبارد و نباتهای گوناگون میروید، گه نرگس رضا، گه ارغوان قناعت، گه سوسن تو کّل، گه یا سمین تواضع ؛ و عاشق در کار ایستاده، زیر ابر اندوه، از باغ دل ریاحین گوناگون میدرود، و دسته‌ها می بندد .