قوله تعالی: « بسم الله الرحمن الرحیم ». سه چیز است که سعادت بنده در آنست و روی عبودیت روشن بآنست. اشتغال زبان بذکر حق، و استغراق دل بمهر حق و امتلاء سر از نظر حق. طوبی کسی را الله بسروی نظر کند تا دل وی بمهر بیاراید و زبان وی بر ذکر دارد. و هیچ ذکر عزیزتر از نام الله نیست و هیچ نام و ذکر عزیزتر از آیت تسمیت نیست « بسم الله الرحمن الرحیم ». مصطفی (ص) گفت : « کل امر ذی بال لم یبدأ فیه ببسم الله فهو ابتر » : هر کار با خطر که در آغاز آن بسم الله نبود، آن کار ناقص بود، که از آن مقصودی برنیاید. بی توقیع بسم الله در مملکت هیچ کاری روان نیست. بی گفتار بسم الله نمازت درست نیست و رازت بکار نیست. در آثار مأثور است که یکی از اهل توفیق هر روزی بی آنکه بسم الله بگفتی هزار بار سورة الاخلاص برخواندی. پس از آنکه بعالم آخرت رسیده بود، او را در خواب دیدند ؛ گفتند : ما فعل الله بک؟ الله با تو چه کرد؟ حالت چونست؟ کارت بچه رسید. ــ گفت : بهر باری سورهٴ« قل هو الله احد » خوانده بودم، ثواب آن را در بهشت از بهر ما کوشکی بنا کرده بودند. و اکنون که بدیدم نمی پسندم که ناقص است. گفتند : آن نقصان بگوی تا از چیست. گفتا : از آن بودست که ما در دنیا شرف « بسم الله الرحمن الرحیم » از سر سورتها فرو نهاده بودیم.

پیر طریقت گفته که : اگر همه ملک موجودات بنام تو کنند، نگر تا بی توقیع بسم الله بدان ننگری که آنرا بر مقدار پر پشه‌ای قیمت نیست. و اگر جبرئیل و حملهٴ عرش بچاکری تو کمر بندند، ترا آن محل و شرف نبود که سلطان بسم الله داغی