قولی تعالی: « بسم الله الرحمن الرحیم ». آورده‌اند که استاد بو علی مجلس میداشت، مقری آغاز کرد که « بسم الله » استاد گفت : ای باء بسم الله هرچند بر ازل آمدی بلاء ابد گشتی. بلائی که آنرا پایان نه و دردی که آن را درمان نه، آنگه گفت : ای یار بارم ده تا قصهٴ درد خود بتو بردارم. بر درگاه تو میزارم و در امید بیم‌آمیز می نازم، الهی وا پذیرم تا وا تو پردازم. یک نظر در من نگر تا دو گیتی بآب اندازم. این باء « بسم الله » درگاه عزت قرآن است، قرآن که خلایق را بار داد از درگاه باء « بسم الله » داد. نگر تا بحرمت فرار وی. و جز بعین تعظیم بننگری که اگر شرری از سیاست جلال با بحکم قهر بر لم یکن ثم کان مستولی گردد، بردابرد هزیمت از هفت آسمان و زمین بخیزد و هرچه سمت حدثان دارد بکتم عدم شود. و اگر از ضیاء و فسحت سدة بایک برق بصفت جمال بر عالم کون و فساد در ظهور آید، همه ظلمتها نور گردد، همه کفرها نوحید گردد، همه زنارها کمر عشق دین گردد.

« سبح لله ما فی السموات وما فی الارض وهو العزیز الحکیم » من اراد ان یصفوله تسبیحه فلیصف عن آثار نفسه قلبه، من اراد ان یصفو له فی الجنة عیشه فلیصف