قوله تعالی : « بسم الله الرحمن الرحیم » اسم عزیز ازلی، جبار صمدی لکنه للمؤمنین ولی، و بالعاصین حفی، لیس له فی جماله کفی ولافی جلاله سمی وللعصاة من المؤمنین ولی. اینست نظم لطیف و آراستهٴ تام، دل را انس است و جان را پیغام، از دوست یادگار و بر جان عاشقان سلام، الله است یگانهٴ یکتا، در ذات و صفات بیهمتا، از هم مانستی (۱) جدا، و در حکم بی چرا. شنوندهٴ رازست، و نیوشندهٴ دعا ؛ در آزمایش با عطاست و در ضمانها با وفا. سمیع است بسمع و بصیر ببصر، مرید باراده، متکلم بکلام، باقی ببقا ؛ رحمان است مهربان، که بر بنده بخشاید و جافیان را با همهٴ جفا ببر پیش آید. بنده اگرچه بد کار است و از جرم گرانبار است، رحمان او را آمرزگار و جرم او را در گذار است . خوب نگارست و در گفتار است، عالم را صانع و خلق را نگهدار است، دشمن را دارنده و دوست را یار است . بصنع در دیدهٴ هر کس و در جان احبابش قرار است. هر امیدی را نقد، و هر ضمان را بسنده کار است، رحیم است که رحمت خود بر مؤمنان باران کرد و عطای خود بر بر ایشان ریزان کرد. هر کس را آنچه صلاح و بهینهٴ آنکس دید آن کرد، معاصی خلق زیر حلم خود پنهان کرد. امروز ستر او نقد، و فردا عفو او وعد. هر زبان که بنام او ناطق است پاک است، هر دل که بمهر او ذاکر است آباد است. و یاد کنندهٴ او در این جهان و در آن جهان آزادست .

قوله : ( یسبح لله ما فی السموات وما فی الارض الملک القدوس العزیز الحکیم )

هو الملک و الملیک، مالک الملک و ملک الملوک. پادشاه بحقیقت اوست که ملکش را عزل نیست، و جدش را هزل نیست، و عزش را ذل نیست، و حکمش را رد نیست، او را ند نیست، و ازو بد نیست. بندهٴ مؤمن معتقد چون داند که مالک بحقیقت اوست، جل جلاله، لوح دعاوی بشکند، بساط هوس در نوردد، دامن از کونین در کشد، و مالک مطلق را ملک و ملک مسلم دارد، بر مراد خود مقدم دارد. ننگش آید که هیچ مخلوق را تذلل کند، یا از بهر حبه‌ای و لقمه‌ای گردن بر افراشتهٴ خود بشکند .