قوله تع : « ومن الناس من یشری نفسه » آلایة... ــ آنجا كه عنایت است پیروزی را چه نهایت است، فصل خدا نهانی نیست، بوجهل قرشی و بوطالب هاشمی در آتش قطیعت سوختند، و ذرهٴ معرفت ازیشان دریغ داشتند، و طلیعت آن دولت باستقبال صهیب و بلال به روم و حبشه فرستادند، و قرآن مجید جلوه‌گاه ایشان كردند كه « ومن الناس من یشری نفسه ابتغاء مرضات الله ». دو قوم را دو آیت بهم یاد كردند، یكی را سوختهٴ آتش قطیعت كرد، یكی را افروخته شمع محبت :ــ آن یكی را گفت : « ومن الناس من یعجبك قوله » این یكی را گفت « ومن الناس من یشری نفسه ». سرانجام یكی را گفت « ولبئس المهاد » بد جایگاهی كه جایگاه ایشانست، عذاب آتش و فرقت جاودان! و نواخت این یكی را گفت ــ « والله رؤف بالعباد » مهربانست بر بندگان، خدای جهان و جهانیان. آری با دولت بازی نیست! و نواخت الهی مجازی نیست. و از رأفت و رحمت احدیت بر ایشان آنست كه غیرت عزت ایشانرا متواری دارد، در حفظ خویش بداشت و بنعت محبت در خلوت « وهو معكم » به پرورد، و قدر شریعت مصطفی ایشان دانستند، و حق سنت ایشان گزاردند، و نسبت آدم در عالم حقائق بایشان زنده شد،