قوله تع : « كان الناس امة واحدة » الآیة ... ــ از روی اشارت بر ذوق جوانمردان طریقت این آیت رمزی دیگر دارد، و معنی دیگر، میگوید پادشاه عالم دارندهٴ جهان، و دانای نهان، اول كه خلق را بیافرید در غشاوه سترخلقیت آفرید، ابتدا كه نهاد چنین نهاد، ظلمات صفحات خلقیت محفوف گشت، برین خلقت همه در پردهٴعما یك گروه بودند، همه در ظلمت غیبت مجتمع، همه در اسر نهاد خود مانده. این چنان است كه آن جوانمرد گفت .

پس بریدی از آن عالم بی‌نهایت بمختصری ایشان آمد، مصطفی ص از آن برید این خبر داد كه ــ « خلق الله الخلق فی ظلمة فألقی علیهم من نوره، فمن اصابه من ذلك النور اهتدی، و من اخطاه ضل » چون این رسول از بی‌نهایتی بمختصری ایشان رو نهاد، همه در آگاهی آمدند، اسیر ارادت، مقهور مشیت، جریح حكمت، گوش بر جد و بخت خویش نهاده : كه تا چون آید؟ و بریشان چه حكم راند. آنگه دست تقدیر ایشانرا بدو صنف كرد : ــ نیك بختان و بدبختان، نیك بختانرا گفت ــ « هولاء للجنة ولا ابالی! » و بدبختانرا گفت : « هؤلاء للنار ولا ابالی » یعنی از ملامت كنندگان