قوله تعالی : « بسم الله الرحمن الرحیم » نام ملکی که از کفی مرکز غبرا کرد و از دودی قبهٴ خضرا کرد، شواهد قدرت در خطهٴ فطرت پیدا کرد، از پاره‌ای گوشت زبان گویا کرد، از پاره‌ای پیه چشم بینا کرد، و از پاره‌ای خون دل دانا کرد. عاصی را بلطف خود آشنا کرد، جانهای دوستان از شوق خود شیدا کرد، هرچه کرد بجلال و کبریا کرد. از جملهٴ خلایق بنده‌ای را جدا کرد، نام او محمد مصطفی کرد، او راکان کرم و وفا کرد، معدن صدق و صفا کرد، قاعدهٴ جود و سخا کرد، قانون خلق و حیا کرد، مایهٴ نور و ضیا کرد، زینت دنیا و عقبی کرد و از شرف و کرامت او بقدمگاه او سوگند یاد کرد که : « « لااقسم بهذا البلد » « وانت حل بهذا البلد » هر کرا دوستی (۱) بود پیوسته در جستن رضای او بود، نظر خود از وی باز نگیرد، با وی رازها کند، در سفر و در حضر ذکر و مراعات وی بنگذارد، در هیچ حال حدیث و سلام از وی باز نگیرد، قدمگاه وی عزیز دارد، بجان وی سوگند خورد. خداوند کریم جبار، عزیز و رحیم جل جلاله حقایق این معنی جمله آن رسول مکرم را و سید محترم را ارزانی داشت، تا جهانیانرا معلوم گردد که بر درگاه عزت هیچکس را آن منزلت و مرتبت نیست که او راست. نبینی که در بسی احوال رضای او نگه داشت؟ : « ومن آناء اللیل فسبح و اطراف النهار لعلک ترضی » در قبله رضای او نگه داشت : « فلنولینک قبلة ترضیها »، شفاعت درضای او بست : « ولسوف یعطیک ربک فترضی ». هرگز او را از نظر خود محجوب نکرد : « فانک باعیننا الذی یراک حین تقوم ». رازها با وی گفت : « فاوحی الی عبده ما اوحی ». در خواب و در بیداری، در سفر و در حضر او را نگه داشت : « والله یعصمک من الناس ». احوال او همه کفایت کرد : « الیس الله بکاف عبده ». در هیچ حال وحی ازو منقطع نگردانید. در خواب بود که وحی آمد : « یا