قوله تعالی : « بسم الله الرحمن الرحیم » « بسم الله » کلمة سماعها یوجب روحا لمن کان یشاهد الایقان، وذکرها یوجب لوحا لمن کان یوصف البیان، فالروح من جود الاحسان، و اللوح من شهود السلطان، وکل مصیب وله من الحق سبحانه نصیب.

بنام او که مصنوعات از قدرت او نشان، مخلوقات از حکمت او بیان، موجودات بر وجود او برهان ؛ نه متعاور زیادت، نه متداول نقصان. انس با او زندگانی دوستان، و مهر او شادی جاودان. شیرین سخن است و زیبا صنع و راست پیمان. خداوندی که در هر جای صنعی حبی دارد، و در هر امری لطفی خفی دارد ؛ عقل و فهم آدمی عاجز از دریافت آثار قدرت او، دست فکرت آدمی هرگز نرسد بدامن حکمت او. یکی اندیشه کن درین آب و گل که چه نقش آمد از قلم تقدیر و تصویر او؟ باز در نطفهٴ مهین نظاره کن که جنین هیکل جسمانی و شخص انسانی و صورت رحمانی از آن نطفه چون ظاهر گشت بقدرت او؟! اینست که رب العالمین گفت در قرآن مجید کلام قدیم او : « ونفس وما سویها » « فالهمها فجورها وتقویها ». بیچاره آدمی که عز و شرف خود نمی شناسد و ازین قالب خاکی جز باسمی و جسمی و رسمی راه نمیبرد و نمیداند که : « کرمنا بنی آدم » چه سر دارد؟ « خلقکم اطوارا » چه حکمت دارد؟ « فی احسن تقویم » چه بیانست؟ و « صورکم فاحسن صورکم » چه عیانست؟ ای جوانمرد از نهاد انسانی و شخص آدمی نخست در صورت او اندیشه کن که رب العالمین از قطرهٴ آب ریخته چه صنع نموده!. نقشهای گوناگون حاصل شده ب کن فیکون اعضاء