قوله تعالی « إن الذین کفروا » الایة. از اول سورة تا اینجا اشارت است بفضل و لطف خداوند عزوجل با آشنایان و دوستان و این آیات اشارت است بقهر و عدل او با بیگانگان و دشمنان. و خدایرا عزوجل هم فضل است و هم عدل، اگر عدل کند رواست ور فضل کند از وی سزاست، ونه هر چه در عدل رواست از فضل سزاست که هر چه از فضل سزاست در عدل رواست. یکی را بفضل بخواند و حکم او راست، یکی را بعدل براند و خواست اوراست. نیک آنست که فضل بر عدل سالارست و عدل در دست فضل گرفتارست، عدل پیش فضل خاموش و فضل را حلقهٴ وصال در گوش. نه بینی که عدل او را هام راه است و شاد آنکس که فضل او را پناه است. ثمرهٴ فضل سعادت و پیروزی است، و نتیجهٴ عدل شقاوت و بیگانگی. هردو کاری است رفته و بوده ـ جف القلم بما هو کائن الی یوم القیامة. حکمی است ازلی و کاری انداخته و از آن پرداخته من قعد به جده لم ینهض به جده.

پیر طریقت گفت : « الهی از آنچه نخواستی چه آید؟ و آنرا که نخواندی کی آید؟ ناکشته را از آب چیست؟ و نابایسته را جواب چیست؟ تلخ را چه سود گرش آب خوش در جوار است؟ و خار را چه حاصل از آن کش بوی گل در کنارست؟ قسمی رفته نفزوده و نکاسته چتوان کرد، قاضی اکبر چنین خواسته، شیطان در افق اعلی زیسته، و هزاران عبادت برزیده چه سود داشت که نبود بایسته. اذا کان الرضا و الغضب صفة ازلیة فما تنفع الاکمام المقصرة و الاقدام المؤدیة. » عمر خطاب روزی بر ابلیس رسید گریبان وی بگرفت ـ دیر است تا من در طلب توام ترا بخانه برم تا کودکان برتو بازی کنند. ابلیس گفت ـ ای عمر پیرانرا حرمت دار در هفت آسمان خدایرا عبادت