قوله تع : ــ « من ذا الذی یقرض الله قرضا حسنا » ــ خداوند كریم، نامبردار عظیم، مهربان نوازندهٴ بخشندهٴ دارنده، جلت احدیته و تقدست صمدیته، در این آیت بندگانرا می‌نوازم هم توانگرانرا و هم درویشانرا، توانگرانرا می‌نوازد، كه ازیشان قرض میخواهد و قرض از دوستان خواهند. یحیی معاذ گفت ــ عجبت ممن یبقی له مال و رب‌العرش استقرضه. و فی الخبر الصحیح ــ ینزل الله عزوجل، فیقول من یدعونی فاجیبه؟ ثم یبسط یدیه، فیقول من یقرض غیر عدوم ولا ظلوم؟ ــ چه دانی تو؟ كه این قرض خواستن چه كرامت و چه نثار است! نثاری كه بر روی جان گوئی نگارست، و درخت سرور از وی ببارست، و دیده طرب بوی بیدارست. میگوید كیست او كه قرض دهد باو كه ظالم نیست تا به برد و درویش نیست كه از باز دادن درماند، و آنكش كه قدر این خطاب شناسد، فضل از مال جان و دل در پیش نهد گوید :

روزی علی مرتضی ع در خانه شد، حسن و حسین پیش فاطمه زهرا می‌گریستند، علی گفت یا فاطمه چه بودست این روشنائی چشم و میوهٴ دل و سرور جان ما را كه میگریند؟ فاطمه گفت ــ علی ما نا كه گرسنه‌اند، كه یك روز گذشت تا هیچ چیز نخورده‌اند. و دیگی بر سر آتش نهاده بود علی گفت ــ آن چیست كه در دیگست.