قوله تع : « لله ما فی السموات وما فی الارض » ــ ملكا و ابداعا، و خلقا و اختراعا، اوجدهم من العدم، فملكهم ملك عزة و اقتدار، لا ملك استفادة و اكتساب، یفعل فیهم ما یشاء و یحكم ما یرید. میگوید ــ هر چه در آسمانهاست و در زمینها، همه ملك خدای است، ملك ایجاد و عزت، نه ملك اكتساب و وراثت، آن ملك آدمیانست كه بحكم بیع و هبت یا باكتساب و وراثت حاصل شد، لاجرم آن حكم كه ملك ایشانرا درست كرد، هم آن حكم حق مملوك برایشان واجب كرد، و ملك خدای از نیست هست كردن است، و پس نبود آفریدن و از آغاز نوساختن، پس ملك وی بملك كس ماننده نیست، و كس را بروی در آن حكم نیست، و آنچه كند در آفریده خود بحجت خداوندی خود، از وی داد است و ستم نیست. بیداد آن باشد كه كسی كاری كند كه آن كار آنكس را نرسد، و الله را رسد هر چه كند بحجت آفریدگاری و كردگاری و پادشاهی، جل سلطانه و عظم شأنه و عز كبریاؤه و حقت كلمته و علت عن درك‌العقول حقیقته.

« لله ما فی السموات وما فی ‌الارض » ــ نه بدان گفت كه تو دل بدان بندی و بدان مشغول شوی، لكن تا دل در آفریدگار آن بندی و صانع را بینی، همانست كه گفت « لا تسجدوا للشمس ولا للقمر واسجدوا لله الذی خلقهن » آسمان و زمین كه آفرید، نظرگاه عامه خلق را آفرید، تا در صنع نگرند و از صنع بصانع رسند. همانست كه گفت « اولم ینظروا فی ملكوت السموات والارض ، قل انظروا ماذا فی السموات والارض . » باز اهل خصوص را منزلت برتر نهاد، از نظر عبرت با نظر فكرت خواند، و از صنع با فكرت گردانید گفت : ــ « افلا یتدبرون القرآن » باز مصطفی ص را از درجه خصوص برگذرانید و بحقیقت افراد راه داد و در نقطه جمع فرو آورد، تا نظر وی از صنع و صفت برتر آمد، با وی گفت « ألم تر الی ربك . » اول منزل آگاهانست، دوم رتبت آشنایان، سوم درجه