قوله تعالی : « ان مثل عیسی عندالله كمثل آدم ... » ـ این آیت از یك روی اشارت بقدرت خدای دارد، و از یك روی اشارت بتخصیص و تشریف عیسی (ع) و آدم (ع). اما تخصیص ایشان ظاهر است. و بیان قدرت آنست كه : در آفرینش عیسی و آدم باز نمود كه خدای قادر بهر كمالست، و قدرت او بی كسب و بی احتیال است. توانائی او بی عجز و بی زوال است، و پایندگی او در عزت و قدرت بی گشتن حال است. نه خود در وصف قدرت بلكه در همه اوصاف قیوم و متعال است. هرچه خواهد كند، و توان آن دارد كه از نطفهٴ مرده گاه آدمی زنده كند، وز بیگانهٴ مرده گه آشنا زنده كند. ازین عجب‌تر كه از خاك مرده آدم صفی آرد، و از مریم بی پدر عیسی (ع) پیدا كند، میان این و آن خدائی خود پیدا می‌كند و قدرت خود بخلق مینماید. آن چیست كه در عقل محالست كه نه در تحت قدرت ذوالجلال است؟ آن چیست از معدوم كه نه الله بر آن قادر بر كمالست؟ مخلوق را قادر گویند لكن بر سبیل مجاز ؛ قدرت او كسبی، بعضی تواند و بعضی نه، و خدای بهر چیز قادر است : در معدوم چنانكه در موجود، در مستحیل چنانكه در معقول، در خیر و در شر، در طاعت و در عصیان. قال‌الله تبارك و تعالی « و خلق كل شئ فقدره تقدیرا ».