قوله تعالی : « وسارعوا » خداوند بزرگوار، جلیل و جبار، كریم و غفار، كردگار نامدار، حكیم راست‌دان، علیم پاكدان، مهربان كاردان، جل جلاله و تقدست اسماءه، و توالت آلاءه، و تعالت صفاته و نعماءه، و عظمت كبریاءه، بندگان را بخطاب كرامت با هزاران لطافت مینوازد، و كارشان میسازد، و راهشان بسوی خود مینماید و میخواند كه : « وسارعوا » بشتابید بندگان من، و بكوشید رهیگان من، پیشی جوئید دوستان من، كه كار پیشوایان دارند ؛ و دست سابقان بردند. « والسابقون السابقون اولئك المقربون، فی جنات نعیم » بندهٴ من! هرچه بند است از راه بردار، و با كس پیوند مدار، و « نجاالمخفون » بكار دار، تا بسابقان در رسی، باشد كه روزی سر ببالین أمن باز نهی، و از اندوه فرقت باز رهی. آری! جلیل كاری است و عزیز حالی بسابقان در رسیدن، و در سبكباران پیوستن! ولكن بس طرفه كاریست گنجشك را با باز پریدن، و زمن را با سوار دویدن!

ای مسكین! همراهی (١) سابقان جوئی، و صحبت مردان خواهی، و چشمت بر نام و ننگ و راهت پر از فخر و عار.