قوله تعالی : « سنلقی فی قلوب‌الذین كفروا الرعب ... » جلیل است و جبار خدای كردگار نام‌دار، رهی‌دار، كه از كار رهی آگاه است، و رهی را پشت و پناه است. خود دارنده، و خود سازنده، كه خود كردگار و خود پادشاه است، و همه عالم او را سپاه است. سپاهش نه چون سپاه خلقان، كه ملكش نه چون ملك ایشان. چون ملك او ملك نه، چون سپاه او كس را سپاه نه. سپاه مخلوق را اسپ و سلاح باید، آلت و زینت باید، فرهیب (١) و حیلت باید. سپاه حق بی نیاز از فرهیب و حیلت، كمر بسته بر درگاه عزت، تا خود چه آید از فرمان و حكمت. سپاه او یكی پشهٴ عاجز گماشته بر نمرود گربز، اینت گردن كش كزو قوی‌تر نه! و آنت پشه كزو ضعیف‌تر نه! بنگر كه با وی چه كرد و چون گشت؟! سپاه دیگر لشكر ابابیل فرستاده باصحاب فیل ، لشكری چنان ضعیف بقومی چنان عظیم! بنگر تا چون دمار از ایشان بر آورد، و روز ایشان بسر آورد؟! سپاه دیگر باد عقیم فرو گشاده بر عادیان عمالقه و جبابرهٴ آن زمان، ایشان را چنان كرد كه « كأنهم اعجاز نخل خاویة، فهل تری لهم من باقیة »؟ سپاه دیگر رعب است بر دل كافران از هیبت محمد (ص) خاتم پیغامبران، هنوز بدو نارسیده، یك ماهه راه میانﺷﺎﻥ مانده، و از ترس و بیم جان‌شان بر لب رسیده! ازین جا گفت مصطفی (ص) : « نصرت بالرعب مسیرة شهر ». و رب‌العالمین این منشور درگاه رسالت را از قرآن مجید توقیع بر زده كه : « سنلقی فی قلوب الذین كفروا الرعب ».

و از آثار هیبت محمد (ص) بر دل كافران و أمارات فزع در دل بیگانگان، یكی قصهٴ بوجهل است با آن مرد ثقفی كه شتران داشت و بوی فروخت، و قصه