قوله تعالیٰ « یا ایُّهَا الّذین آمنوا لاتكونوا كالَّذِین كفروا ... » الآیة ـ هم نواخت است و هم سیاست. هم كرامت و هم اهانت. مؤمنان را كرامت است و كافران را اهانت. دوستان را نواختست و دشمنان را سیاست. میگوید : ای شما كه مؤمنان‌اید فرمان ما را گردنﻧﻬﺎدگان، و دوستی ما را بجان و دل‌خواهان، چون كافران مباشید، و خوی ایشان مگیرید، و راه ایشان مروید! ایشان بیگانگان‌اند و شما آشنایان، ایشان راندگان‌اند و شما خواندگان. ایشان حزب شیطان اند و شیطان را مهمان : « اولئك حزب الشیطان الا ان حزب الشیطان هم الخاسرون ». شیطان ایشان را می خواند تا بدوزخ كشد و بكام خود كند، « انما یدعوا حزبه لیكونوا من اصحاب السعیر ». و شما كه مؤمنان‌اید حزب خدااید، و خدا را مهمان! امروز از آنجا كه عرفان و فردا در فردوس جاودان! « اولئك حزب‌الله الا ان حزب الله هم‌المفلحون ». الله شما را میخواند بدعوت تا بنوازد بمغفرت و رحمت، « یَدْعُوْ كُمْ لِیَغْفِرَ لَكُمْ مِنْ ذُنُوْبِكُمْ » و شما را رحمت و مغفرت به از جهان و هرچه در جهان. اینست كه رب‌العالمین گفت : « لمغفرة من‌الله و رحمة خیر مما تجمعون ». و این بس عجب نیست كه مؤمنان را بفضل خود بمغفرت خود رساند. ازین عجب‌تر آنست كه دوستان (١) را بلطف خود به حضرت احدیت خود برد. این است كه گفت تعالی و تقدس : « ولَئِنْ مُتُّمْ اَوْ قُتِلْتُمْ لَاِلَی اللهِ تُحْشَرُوْنَ ». اذا كان المسیر الی الله طاب المسیر الی الله، طوبیٰ لمن كان مسیره الی الله، و حدثیه فی الله، و جلیسه هو الله، والله لااله الا الله!