p.429
بوقت قسمت حاضر شوند، و هر كس بهرهٴ خویش بردارد، اگر درویشان و یتیمان كه ایشان را در آن میراث نصیب نبود حاضر آیند، نگر تا ایشانرا محروم نگذارید، و از آن میراث چیزی رزق ایشان سازید.
پس گفت : «
و قولوا لهم قولاً معروفاً
» اگر همه سخن خوش بود نگر تا از ایشان دریغ ندارید ؛ و اگر مستحق میراث، كودك باشد نارسیده، كس را نیست كه تصرف كند در مال وی، اما ولیّ كودك تا آن درویش را وعدهٴ نیكو دهد، گوید كه : چون كودك بالغ شود و تصرف در مال خویش تواند او را گوئیم تا ترا چیزی دهد، و با تو مواسات كند.
لطیفهایست درین آیت سخت نیكو، گنهﻛﺎران این امت را، یعنی فردا در آن عرصه عظمیٰ وانجمن كُبریٰ (!) كه مطیعان بثواب اعمال خویش رسند، امید است كه عاصیان مؤمنانرا نیز از رحمت و مغفرت خویش محروم نكنند.
|
دست مایهٴ بندگانت كنج خانهٴ فضل تست
|
|
|
كیسهٴ امید از آن دوزد همی اومیدوار
|
قوله : «
وَلْیَخْشَ الّذین اَو تَركوا
» الآیة ـ اشارت آیت آنست كه مرد مسلمان سعادت و بهروزی فرزند و عیال خود بتقوی و سداد خویش حاصل كند نه بجمع مال، از بهر آنكه نگفت : « فَلْیجمعوا المالَ ولْیُكثروا لهمُ العَقار و الأسباب »،
بلكه گفت : «
فَلْیَتّقوا الله وَلْیَقولوا قولا سَدیداً
»
؛ و یقرُب منه قوله (ص) : « هاجِروا تُورِثوا ابناءَ كم مجداً.