قوله تعالی : « وَاللّاتی یأتین الْفاحشةَ مِن نسائكم » الآیة ـ كردگار نهان دان، خداوند مهربان، و بخشاینده بر همگنان، درین آیت خبر داد از رحمت و فضل خود بر بندگان، و اِسبال ستر خویش بر عیب ایشان، تا همه خود داند فعل بدایشان، و آب رویشان نبرد نزدیك خلقان. هر چند رهی شوخ‌تر، وی جلّ جلاله كریم‌تر، هر چند رهی‌گیرنده‌تر، الله او را باز‌خواننده‌تر.

رُوی فی بعض الكتب المنزلة : « عبدی! انت العَوّاد الی الذّنوب، و انا العَوّاد الی المغفرة، لتعلم أنَا أنَا و انت انت ». داود (ع) زبور خواندی، هر گه كه بآیتی رسیدی كه در آن ذكر گناهکاران بودی گفتی : اللّهمّ لاتَغفر للخطّائین! ملكا بر گنهﻛﺎران رحمت مكن، و تقدیر انگشت تهدید در وی میگزید كه : ای داود ! باش تا ترا كار افتد، آنگه ازین گفته استغفار كنی! پس چون آن واقعه بیفتاد، و آن تیر تقدیر در حلق او نشست در خاك ندم میغلتید و میگفت : « ربِّ اغْفر لی »، و تقدیر میگفت : ای داود نه تو میگفتی كه گنهﻛﺎرانرا میامرز؟ گفت : بار خدایا ندانسته بودم. هنوز بكر بودم. مقرع سهام قَدَر نگشته بودم. بار خدایا! از آن گفت توبه میكنم. تو آن كن كه سزای آنی. تو احوال بندگان به دانی. مطّلع بر سرّ ایشانی. عزیز و سلطانی. كریم و مهربانی.

از مهربانی وی نكته‌ای بشنو، بنگر درین آیت، و تأمّل كن درین حالت، كه شهادت چهار گواه عدول در ثبوت فاحشه معتبر كرد، بر وجهی و تحقیقی كه اقامت بیّنت بر آن صفت دشخوار صورت بندد. این همه از آن كرد تا آن فاحشه بر بنده درست نشود، و او را فضیحت نرسد. مصطفی (ص) این خُلق كرم از درگاه عزّت گرفت،