قوله تعالی : « یا ایُّها الّذین آمنوا لا یحلّ لكم اَن تَرثوا النّساءَ كرهاً » الآیة ـ هم نداست و هم تنبیه، هم اشارتست و هم شهادت، و هم حكم یا نداست : « ایّها » تنبیه است، « الّذین » اشارت است، « آمَنوا » شهادت است، « لا یحلُّ لكم أن ترِثوا النِّساءَ كرهاً » حكم است، و بیان حكم آنست كه این زنان مستضعفان‌اند، و در تحت قهر شما اسیرانند. نگر تا ایشان را نرنجانید، و از راه تلبیس و تدلیس بر ایشان حكم نكنید، و قهر نرانید، و آنچه شرع نپسندد از ایشان در نخواهید، بلكه با ایشان بمعروف زندگانی كنید. « و عاشِروهنّ بالمعروف » ای بتعلیم الّدین و الثأدّب با خلاق المسلمین. راه دین و دیانت بایشان نمائید، و آداب مسلمانی و شریعت ایشانرا در آموزید، و ایشانرا از آتش بپرهیزید، چنانكه جای دیگر گفت : « قوا انفسَكم واَهلیكم ناراً ». آداب صحبت در معاشرت با ایشان نگه دارید، و رنج ایشان احتمال كنید، و بارِ خدمت و رنج خویش برایشان منهید. هر چند كه از روی ظاهر علی‌الخصوص زنانرا میگوید، امّا از روی اشارت علی‌العموم همهٴ مسلمانانرا میگوید. نگرید تا خویشتن را بهیچ وقت بر هیچ مسلمان حقّ و فضل واجب نبینید، و از مهینان خویش خدمت نخواهید، و بر كمینان زور نكنید. و بر اهل ضعف صولت ننمائید، بلكه در مراعات و مواسات ایشان بكوشید، و بایشان تقرّب كنید.

به داود (ع) وحی آمد كه : ای داود اگر شكسته‌ای بینی در راه ما، یا دل شده‌ای در كار ما، نگر تا او را خدمت كنی، بلقمه‌ای نان، بشربتی آب بدو تقرّب جوئی، و در برِ آفتاب نورِ دلش بنشینی. ای داود دل آن درویش درد زده مشرقه آفتابِ نور ماست! آفتاب نور جلال ما پیوسته در غرفهٴ دل او می‌تابد.