قوله تعالی : « وما ارسلنا من رسول الا لیطاع باذن ‌الله » ـ از اول ورد تا آخر همه اشارت است ببزرگواری منزلت مصطفی (ص) نزدیك حق جل جلاله، و خلعتی است از خلعتهای كرامت كه الله تعالی بوی داد، كه واسطه از میان بر داشت، و حكم وی با حكم خود برابر كرد، تا چنانكه رضا دادن بقضاء حق جل جلاله سبب یقین موحدانست، رضا دادن بحكم رسول (ص) سبب ایمان مؤمنان است. تا جهانیان بدانند كه طاعت داشت رسول طاعت داشت حق است، و نافرمانی رسول نافرمانی حق است، و قول رسول وحی حق است، و بیان رسول راه حق است، و فعل رسول حجت حق است، و شریعت رسول ملت حق است، و حكم رسول دین حق است، و متابعت رسول دوستی حق است. چنانكه گفت جل جلاله : « فاتبعونی یحببكم ‌الله »، گفت : ای سید سادات ، و ای مهتر كائنات ، و ای نقطهٴ دائرهٴ حادثات، بندگانم را بگو : اگر خواهید كه الله شما را بدوستی خود راه دهد، و ببندگی بپسندد، بر پی ما روید كه رسول اوئیم، و كمر متابعت ما بر میان بندید، و حكم ما بی معارضت بجان و دل قبول كنید، تن فرا داده، و گردن نهاده، و خویشتن را در آن حكم بیفكنده، و هیچ حرجی و تنگی بخود راه نداده، اینست كه گفت جل جلاله : « ثم لا یجدوا فی انفسهم حرجا مما قضیت و یسلموا تسلیما »، نمیدانید كه كارها همه در پی ما بستند، و این هر دو سرای در كوی ما پیوستند، زهی رتبت و دولت! زهی كرامت و فضیلت! كرا بود از عهد آدم تا امروز چنین فضل تمام و كار بنظام؟ عز سماوی (١) و فر خدائی؟