قوله تعالی : « یا ایّها الّذین آمنوا خُذوا حِذرَ كم فاَنْفِروا ثُباتٍ اوِ انْفروا جمیعاً » ـ از روی اشارت، بر ذوق جوانمردان طریقت این آیت اشارت بفرار است، و فرار با مولیٰ گریختن است، و درِ تفرّق بر خود ببستن، و از دو جهان رهائی جستن است و گفته‌اند : فرار دو قسم است : یكی از خلق بگریختن، و دیگر قسم با حق گریختن. امّا از خلق بگریختن آسان كاری است، كه این صفت عابدان (٢) و قاصدان است. كار آن دارد كه با حق گریزد، و نه هر كسی با حق تواند گریخت، مگر كسی كه عیان او را بار دهد، و مهر او را پرده بردارد، و احدیّت او را در كنف عزّت جای دهد، چنانكه آن جوانمرد كه بر بویزید بسطامی شد، و از وی پرسید كه : ماسِهام الله؟ گفت : آن سهام حق كه دلهای درویشان نشانهٴ آنست چیست؟ آن جوانمرد این بگفت، و سر در جنبانید. بویزید گفت : این سؤال تو نیست، و تو اهل این سؤال نه‌ای، گفت : چرا؟ گفت : از آنكه این سؤال حضرتیان است، و من بحضرت بودم و ترا بر آن درگاه ندیدم. آن جوانمرد گفت : نهمار در غلطی ای بایزید ، من بدرگاه بودم، عیان مرا بار داد، مهر پرده برداشت، احدیّت مرا در كنف عزّت جای داد،