« واذكروا نعمة الله علیكم » ـ رب العالمین جل جلاله و تقدست اسماؤه، و تعالت صفاته، و توالت آلاؤه و نعماؤه، درین آیت مؤمنان را مینوازد، و دو چیز با یاد ایشان میدهد : یكی نعمت كه بر ایشان ریخت، دیگر پیمان كه با ایشان بست. نعمت چیست؟ و پیمان چیست. نعمت دل گشادن است، و هدی دادن، و چراغ آشنائی در دل افروختن، و دل را خلعت معرفت پوشانیدن، و میان دل و میان دشمن از عظمت حصار ساختن. میگوید ربّ العزة جلّ جلاله كه : یاد كنید این نعمت كه من بشما دادم. از من آزادی كنید، و شكر گوئید، تا مستوجب زیادت نعمت گردید : « لئن شكرتكم لأزیدّنكم »، دیگر میثاق است كه با یاد ایشان میدهد، میگوید : یاد دارید پیمان و عهد كه پذیرفتید، و امر و نهی كه برداشتید. دانید كه چه پذیرفته‌اید، و چه برداشته‌اید. باری كه هفت آسمان و هفت زمین و كوهها بر نیارستند داشتن، شما دلیری كردید، و برداشتید. آسمانها و زمینها از آن برمیدند، از بیم توانی و تقصیر بگریختند، و بخداوند خویش زینهار خواستند، شما برداشتید، و خداوند خویش را بطاعت پاسخ كردید.

قومی گفتند : این میثاق آن پیمان است كه ربّ العزة با تو بست. سود و زیان تو بخرید، و بهشت بعوض بتو داد، و قرآن بر تو حجت كرد، گفت : « ان الله اشتری من المؤمنین انفسهم ». خدای تعالی بخرید از مؤمنان تنهای ایشان، تا خدمت كنند، بروز گرم روزه دارند، بشب تاریك نماز كنند، بزمستان سرد آبدست تمام كنند، بجان عزیز و بمال نفیس حج و غزا كنند، بیماران را عیادت كنند، درویش حقیر را بپرسند، « و