قوله تعالی : « واتل علیهم نبأ ابنی آدم بالحق » الایة ـ قصهٴ دو برادر است از یك پدر، یكی صاحب دولت، بر بساط ولایت، در منزل قربت، نسیم مشاهدت یافته، و از یاد خود با یاد حق پرداخته، و آن دیگر برادر از بی‏دولتی در مغاك وحشت و مذلت افتاده، و گرد بیگانگی بر رخسار تاریك وی نشسته، و نامش سر جریدهٴ اشقیا گشته. چه توان كرد! كار نه بآنست كه از كسی كسل آید، وز كسی عمل، كار بآنست كه تا خود چه رفت در ازل. مثال آن دو برادر از یك پدر، دو شاخ است از یك درخت، یكی شیرین و یكی تلخ. تلخ هم از آن آب خورد كه شیرین خورد، و تلخ را جرمی نبوده كه تلخ آمد. شیرین را هنری نبوده كه شیرین آمد. آن بارادت آمد و این بمشیت. نه آنرا علت بود نه این را وسیلت.

پیر طریقت گفت : « الهی! آنرا كه نخواستی چون آید، و او را كه نخواندی كی آید. ناخوانده را جواب چیست. و ناكشته را از آب چیست. تلخ را چه سود گرش آب