قوله تعالی : « لقد كفر الذین قالوا ان الله هو المسیح بن مریم » ـ سموم قهر بود كه از میدان جلال در عالم عدل برنهاد. آن بی حرمتان بی سرمایگان تافت، و ایشانرا در قید شقاوت كشید، تا دل ایشان نهبهٴ شیطان گشت، و بزبان بیگانگی گفتند : المسیح بن مریم. باز تاریكی كفر و حیرت و ظلمت شقاوت بیفزود، قدم برتر نهادند در كفر، و گفتند : « ثالث ثلثة » آری چه توان كرد منادی عدل بود كه در ازل بانگ بیزاری بر ایشان زد، و در وهدهٴ نبایست ایشانرا داغ قطیعت نهاد، و بصائر ایشان معلول و مدخول كرد تا دیدهٴ تمییز نداشتند و فرق ندانستند میان ربوبیت و عبودیت. لاهوت بناسوت فرو آوردند، و جلال قدم با صفت عدم برابر نهادند، و این مایه ندانستند كه : « لم یكن ثم كان » دیگر است و « لم یزل ولا یزال » دیگر. عیسی نابودهٴ دی، بیچارهٴ امروز، نایافتهٴ فردا، جوان دی، كهل امروز، پیر فردا، مردهٴ پس فردا چگونه برابر بود با خدای بیهمتا، معبود یكتا، خدائی را سزا، نه متعاور اسباب، نه متعاطی طلاب، نه محتاج خورد و خواب، هرگز ماننده كی بود كرده بكردگار، آفریده بآفریدگار، عیسی نبوده و پس ببوده، و آنكه محتاج طعامی و شرابی و خوابی و قضاء حاجتی گشته، با این عیب و عار چگونه توان گفت كه خداست.

و نیز گفت : « لا یملك لكم ضرا ولا نفعا » ـ نه در دست او جلب نفع، نه در توان او دفع ضر، نه كسی را سود تواند، نه گزند از كسی باز دارد. این چنین كس خدائی را چون شاید. خدا اوست كه خالق همه اوست، سود و زیان، بند و گشاد، نیك و بد، امر و نهی همه در توان اوست. نافذ در همه مشیت اوست، روان بر همه امر