قوله تعالی : « وأنذر به الذین یخافون » الایة ـ خوف اینجا بمعنی علم است، و ترسنده بحقیقت اوست كه علم ترس داند، ترس بی علم ترس خارجیان است، و علم بی ترس علم زندیقان، و ترس با علم صفت مؤمنان و صدیقان. اینست صفت درویشان صحابه و اصحاب صفّه، هم ترس بود ایشانرا و هم علم، هم اخلاص بود ایشانرا و هم صدق. رسول خدا (ص) روزی بایشان برگذشت. ایشانرا دید هر یكی كان حسرت شده، و اندوه دین بجان و دل پذیرفته، با درویشی و بی كامی بساخته، ظاهری شوریده، و باطنی آسوده، قلادهٴ معیشت و نعمت گسسته، و راز ولی نعمت بدل ایشان پیوسته، چشمهاشان چون ابر بهاران، و رویها چون ماه تابان. همه در آن صفّه صف كشیده، و نور دل ایشان بهفت طبقهٴ آسمان پیوسته. رسول خدا آن سوز و نیاز و آن راز و ناز ایشان دید، گفت : « ابشروا یا اصحاب الصفة! فمن یقی منكم علی النعت الذی انتم علیه الیوم، راضیاً بمافیه، فانه من رفقائی یوم القیامة ».

زهی دولت و كرامت. زهی منقبت و مرتبت. از دور آدم تا منتهی عالم كرا بود از اولیاء و اتقیا این خاصیت و این منزلت. قدر شریعت مصطفی ایشان دانستند، و حقّ سنّت وی ایشان گزاردند. ربوبیت ایشانرا متواری وار در حفظ خویش بداشت، و بنعت محبّت در قباب غیرت بپرورد. و ایشانرا نزّاع القبائل گویند : بلال از حبش و صهیب از روم و سلمان از پارس . نزّاع القبائل بدان معنیاند كه از قبیلهاشان بیرون كنند