قوله تعالی : « واذا رأیت الّذین یخوضون فی ایاتنا » الایة ـ قال ابو جعفر محمد بن علیّ : « لا تجالسوا اصحاب الخصومات والا هواءِ، والكلام فی الله والجدل فی القرآن، فانّهم الّذین یخوضون فی آیات الله ». اصل دینداری و مایهٴ مسلمانی دو حرف است : حق را قبول كردن، و از باطل برگشتن، و اوّل ورد و آخر ورد بهر دو حرف اشارت است. قبول كردن حق اینست كه : « وأمرنا لنسلم لرب العالمین »، و اعراض از باطل اینست كه :« واذا رأیت الّذین یخوضون فی آیاتنا فأعرض عنهم » میگوید با اهل هوی و بدعت منشینید، و سخن خایضان و مجادلان در قرآن مشنوید، كه شنیدن سخن ایشان دل تاریك كند، و نشستن با ایشان روی توحید گردآلود كند، و زینهار كه بهواءِ خود در آیات و صفات تصرّف نكنید (١) ، و از خوض پرهیزید، كه خوض درختی است بیخ آن بدعت، ساق آن ضلالت، شاخ آن لعنت، برگ آن عقوبت، شكوفهٴ آن ندامت، میوهٴ آن حسرت. هر كه در آیات خوض كند، خدا او را داور، و خصم او پیغامبر. امروز از مسلمانان مهجور، و لعنت بر سر، و فردا نابینا، و منزل او سقر. هر كه دین‏دار است و اسلام را بنزدیك او مقدار است، و او را به الله (٢) سر و كار است تا با مبتدعان و متنطعان و خایضان ننشیند، كه الله میگوید : « فلا ‏تقعدوا معهم » با ایشان منشینید، « انكم اذاً مثلهم » كه پس شما همچون ایشان باشید، ایشان كتاب و سنّت واپس داشتند، و معقول فرا پیش