قوله تعالی : « وتلك حجّتنا آتیناها ابراهیم علی قومه » ـ حجّت خداوند عز و جل برین امّت دو چیز است : یكی مصطفی پیغامبر او صلی الله علیه و سلم، دیگر قرآن كلام او. مصطفی را گفت : « قد جاءكم برهان من ربكم ». قرآن را گفت : « قد جاءتكم موعظة من ربكم ». مصطفی(ص) چراغ جهانیان، و جمال جهان، و شفیع عاصیان، و پناه مفلسان. قرآن یادگار مؤمنان، و موعظت عاصیان، و انس جان دوستان. مصطفی حجّت خدا است كه میگوید جلّ ذكره : « حتی تأتیهم البینة رسول من الله »، و از آن روی حجّت است كه بشری است همچون ایشان بصورت، و آنگه نه چون ایشان بخاصّیّت. یا محمّد ! از آنجا كه صورت است همی گوی : « لست كأحد كم ». كجا بود بشری كه بیك ساعت او را از مسجد حرام بمسجد اقصی برند! و از آنجا بآسمان دنیا! و از آنجا به سدرهٴ منتهی و افق اعلی! و بنمایند او را آیات كبری! و جنّات مأوی و طوبی و زلفی و دیدار مولی. كجا بود بشری نه نویسنده و نه خواننده، و هرگز پیش هیچ معلّم ننشسته، و آنگه علم اولین و آخرین دانسته، و از اسرار هفت آسمان و هفت زمین خبر داده؟. آری كه در كتاب قدم و در دبیرستان ازل بسی بوده، و لباس فضل پوشیده، و كأس لطف نوشیده كه : « ادّ بنی ربّی فأحسن تأدیبی ». از آنجاست كه در صحیفهٴ موجودات یك نظر مطالعه كرد، و این خبر باز داد كه : « زویت للارض فأریت مشارقها ومغاربها ».