قوله تعالی : « ولو أننا نزلنا الیهم الملائكة » الایة ـ مردودان حضرت را میگوید، و مطرودان قطیعت را كه : اگر ما فریشتگان آسمانرا ازین مقربان و كروبیان، و سفره و برره، و رقباء قضا و قدر و امناء درگاه عزت بزمین فرستیم، تا آن مهجوران را بما دعوت كنند، و از ما خبر دهند، و مردگان زمین را حشر كنیم، تا بر درگاه ما ارشاد كنند، و جملهٴ حیوانات و جمادات و اعیان و اجرام مخلوقات، و صورت ذات مقدرات، و آحاد و افراد معلومات، همه را منطیق گردانیم، و بایشان فرستیم، تا آیت الهیت ما و اعلام ربوبیت ما بر ایشان عرضه كنند، و هر چه خبر بود همه ببینند و بدانند تا من كه خداوندم نخواهم، و ایشانرا راه ننمایم، ایمان نیارند، و راه بشناخت ما نبرند. مشتی خاك را چه رسد كه حدیث قدم كند اگر نه عنایت قدیم و خواست آن كریم بود.

اعتقاد اهل سنت آنست كه تا رب العزة خود را با دل بنده تعریف نكند، و شواهد صفات قدیم در دل بنده ثبت نكند، بنده بشناخت وی راه نبرد. ازینجا گفته‌اند علماء سنت و ائمهٴ قدوت كه : المعرفة تجب بالسمع، و تلزم بالبلاغ، و تحصل بالتعریف.