قوله تعالی : « وذروا ظاهر الاثم وباطنه » ـ بدان كه رب العزة جل جلاله، و تقدست اسماؤه، و تعالت صفاته، و توالت آلاؤه و نعماؤه، بجلال قدرت و كمال عزت خلق را بیافرید، و بلطافت صنعت و نظر حكمت و كرم بی نهایت ایشان را تربیت كرد، و نعمتهای بی نهایت هم از روی ظاهر هم از روی باطن بر ایشان تمام كرد، گفت : « وأسبع علیكم نعمه ظاهرة وباطنة ». آنگه از بنده شكر نعمت درخواست، گفت : « واشكروا نعمة الله ان كنتم ایاه تعبدون ». اگر شرط بندگی می نمائید، شكر نعمت بجای آرید، و نعمت خداوند خویش را در مخالفت او نه در ظاهر نه در باطن بكار مدارید. اینست كه گفت جل جلاله : « وذروا ظاهر الاثم وباطنه ». چنانكه نعمت دو قسم نهاد : ظاهر و باطن، مخالفت را دو قسم نهاد : ظاهر و باطن. نعمت ظاهر كمال خلق است، و نعمت باطن جمال خلق. همچنین در مقابلهٴ آن اثم ظاهر مخالفت است كه در جوارح ظاهر رود، و اثم باطن دوست داشتن معصیت است كه در دل رود. اینست كه سهل تستری گفت در معنی آیت : اتركوا المعاصی بالجوارح و حبها بالقلوب. و گفته‌اند : اثم ظاهر طلب دنیا است و اثم باطن طلب بهشت. هر چند كه طلب بهشت بر لسان علم معصیت نیست، اما در طریق جوانمردان و ذوق عارفان طلب بهشت طلب نعمت است، و در طلب نعمت باز ماندن است از راز ولی نعمت، و ناز حضرت، و هر چه ترا از راز و نیاز باز دارد، ایشان شرك شمرند، و معصیت دانند، اگر چه در حق قومی طاعت و عبادت بود، و فی معناه انشدوا :

« ولا ‌تأكلوا مما لم یذكر اسم الله علیه » ـ خوردن بشهوت دیگر است، و