قوله تعالی : « قل تعالوا » الایة ـ جلیل و جبار، خدای بزرگوار، وفادار نیكوكار، خداوند دادگر، گشایندهٴ هر در، آغاز كنندهٴ هر سر، از لطیفی و مهربانی كه كه هست بر بندگان، و بنده‌نوازی و كارسازی و خداوندی خود را كه فرا مینماید بایشان، درین آیت رهیگان را (۱) بتوحید راه می نماید، و بر اخلاق پسندیده میخواند، و از فواحش و كبائر باز می زند، و آنچه زهر دین ایشان است فرا می نماید، و از آن پرهیز میفرماید، همچون طبیب مهربان كه بسر بیمار شود، و علت شناسد، و دارو داند، گوید : این خور كه ترا سازنده است، آن مخور كه ترا هلاك كننده است. هر چه سازگار بود بدان وصیت كند. هر چه زیان كار بود، از آن پرهیز فرماید. رب العزة بسعت رحمت خویش با بنده همین میكند. از شرك پرهیز می فرماید، كه شرك زهر دین است، آن زهری كه تریاق (۲) مغفرت آنرا سود ندارد : « ان الله لا ‌یغفر أن یشرك به ».

شرك دو قسم است : شرك جلی، و شرك خفی. شرك جلی عبادت اصنام است، و شرك خفی ملاحظهٴ خلق بچشم اعظام. آن یكی از بهشت و درجات محروم گرداند، و این یكی از روح مناجات.